Bölüm 1959 – Konsül Eş
SEFIX
ÇN – Bir önceki bölümde: Mo Beichen’i yerine sabitleyebilmek için Cang
Shitian kendini feda etti ve Huo Poyun Altın Karga’nın nihai alevini kullandı. Fırsat
bulan Yun Che kılıcını tamamıyla Mo Beichen’e geçirdi ve He Ling Gökyüzü Zehri
ile Mo Beichen’in tüm vücuduna zehri yaydı. İblis İmparatoriçe ve Shui Meiyin
Yun Che’yi evren delen ile oradan kurtarmak istese de Yarı Tanrıların savaş
alanındaki uzay ışınlanamayacak kadar bozunmuştu.
—
Mo Beichen’in çaresizlik sancıları içinde saldığı saldırı inanılmaz
derecede güçlüydü. Eğer Yun Che zamanında tepki göstermeseydi, Cang Shitian
gibi toza dönüşme ihtimali çok yüksekti.
Elbette Mo Beichen de saldırı için korkunç bir bedel ödemişti. Gökyüzü
Zehri tarafından tüketilirken kaynak enerjisini patlatmak intiharla eşdeğerdi.
“SHAAAAAAAAAAAAAAAA—”
Mo Beichen’in halihazırda sefil çığlıkları hemen birkaç kat daha
kötüleşti. Yüzlerce hatta binlerce öfkeli iblis aynı anda ona akla gelebilecek
en acımasız işkenceyi tattırıyormuş gibi hissettiriyordu.
Bu süre zarfında vücudu kısa bir süre içinde açık yeşilden parlak yeşile
dönmüştü. O kadar parlak bir yeşildi ki, sadece görülmesi dahi omurga üpertici
bir his bırakırdı. Sanki bu yeterince kötü değilmiş gibi, vücudu sadece korkunç
olarak tanımlanabilecek şekilde kasılmaya ve bükülmeye başladı. Sanki her
kemik, her sinir bütünlüğünün kontrolünü kaybetmiş ve tamamen insanlık dışı bir
şeye dönüşmüş gibiydi.
Zehir sadece vücudunu aşındırmıyordu. İlahi ruhu ve gücü de bozunuyordu.
Korkunç bir şekilde bükülmüş bir kolla başını tuttu ve diğeriyle göğsünü
yırttı. Ne pahasına olursa olsun vücudundaki engereklerden kurtulmaya
çalışıyormuş gibi görünüyordu.
Vücudunun acı, umutsuzluk ve ölümle dolu olmayan bir milimetresi bile
yoktu.
Bedeni yırtılıyordu, ruhu parça parça bölünüyordu ve gücü kırık bir
baraj gibi bedeninden uzaklaşıyordu.
Dolambaçlı mücadeleler ve umutsuzluk ulumaları arasında çökerken,
giderek yeşeren göz bebekleri aniden bir altın ışık lekesi yakaladı.
Gözlerindeki dünya çoktan bulanık yeşile dönmüştü. Duyuları her geçen
milisaniyede zayıflıyor ve bozuluyordu.
Zayıf altın ışığı gördüğü an, sanki Gökyüzü Zehrinin kendisinden bile
daha ölümcül zehirli bir diken ruhunun en derin derinliğini delmiş gibi
hissetti.
Acısına, umutsuzluğuna ve neredeyse çökmüş ilahi ruhuna rağmen bir
netlik anını yeniden kazanmasına izin verdi.
Çünkü ışık onu öldüren adamdan, Yun Che’den başkasına ait değildi!
Ruhundan ve gözlerinden acımasız bir parıltı salındı. O anda maruz
kaldığı korkunç acı, umutsuzluk ve korku en derin nefreti doğurmuştu.
Şövalye onuru ve sorumluluğu, Abisal imparatora olan sadakati ve hatta
Majestelerinin büyük hayali… artık önemli değildi.
Tek istediği Yun Che’nin ölmesiydi!
Abisal İmparator’un Kötü Tanrı ve İblis İmparatoru mirasına mal olsa
bile onu kendisiyle bu yere gömecekti!
Her ne pahasına olursa olsun bu piçi mezara sürüklemekten başka bir şey
istemiyordu!
Acı çığlıklarına aniden bir garaz dokundu.
İlahi ruhunda bıraktığı her bir irade gücünü toplayarak Yun Che’nin
aurasına kilitlendi, ölmekte olan vücudundaki her bir enerji zerresini sıktı ve
önünde iki metreden biraz daha uzun bir kaya mızrağı yarattı.
Gücünü şu anki durumunda serbest bırakmanın ona çok zarar vereceğini çok
iyi biliyordu.
Yine de tereddüt etmedi. Umutsuzluk denizinin altında kalan tek şey
delilikti!
“GEBERRRRRRRRRRRRR!”
Kaya mızrağı gökyüzünü yırttı ve çılgınca bir hızla Yun Che’ye doğru
salındı. Mo Beichen’in ulumaları hemen ardından birkaç kat daha kötüleşti.
Çın!
Bu sırada, Yun Che’nin vücudundaki son Güney Denizi ilahi kökeni nihayet
sona ermişti.
Böylece, on sekiz ilahi kökeninin tümü—ya da on altı gün önce kullandığı
dördü de sayılırsa yirmi ikisi—antik Güney Deniz Tanrı Irkının geride bıraktığı
miras… bu dünyadan sonsuza dek yok olmuştu.
Aynı zamanda Güney Denizi soyunun gerçek sonunu da işaret ediyordu.
Yun Che, bir ilahi köken olmadan Tanrı Külünü devam ettiremezdi, bu
yüzden altıncı kapı bundan hemen sonra kapandı. Sadece doğal olmayan bir hızla
güç kaybetmekle kalmadı, zorla uzak tuttuğu yük onu bir anda vurdu. Bu, normal
durumunda dayanamayacağı bir darbeydi.
Çoktan hırpalanmış vücudu ağır bir darbe aldı ve eskisinden çok daha
zayıfladı. Yaşam gücü deli gibi bedeninden ayrılıyordu ve o kadar güçsüzleşti
ki artık zar zor acı hissedebiliyordu.
Arkasını dönmeye çalıştı ama kısa süre sonra artık vücudunu bile
hissedemediğini keşfetti.
Hayatında hiç bu kadar zayıf olmamıştı.
O kadar zayıftı ki ölüm kelimenin tam anlamıyla boynundan aşağı doğru
ilerliyordu ve buna meydan okumak için parmağını bile kaldıramadı.
Vücudu hala yüksek hızda havayı kesiyordu. Aslında o kadar hızlı seyahat
ediyordu ki geride sadece yırtılmış bir uzay izi değil, aynı zamanda ufalanan
etini, kanını ve kemiklerini de bırakıyordu.
Yine de son anında Tanrı Külü tükenmeden önce Yarı Tanrı enerjisini
felaket alanından uzaklaşmak için harcamıştı. Yoksa çoktan ölmüş olurdu.
Mo Beichen ölmüş olmalıydı, değil mi?
Öyle olmalı. Bunu görmek için büyük bir bedel ödedik.
Eğer mümkünse…
Bir daha asla bu kadar büyük bir bedel ödemek istemiyorum…
……
Ölümlüler Tanrıların önünde gerçekten bu kadar zavallı mı…
Kahrolası, o gerçek bir Tanrı bile değil. O sadece bir Yarı Tanrı.
Ruhu o kadar zayıf hissediyordu ki, sanki onları bir arada tutan
iplikler her geçen saniye gevşiyordu. Her türlü düşünce zihninin içinde
düzensiz bir şekilde dolaşıyordu.
O anda ruh denizinde korkunç bir sarımsı kahverengi ışık ışını parladı.
Şu anki durumunda onu on bin kez öldürecek kadar güçlüydü.
Kulak zarları, yüksek hızda kendisine doğru giden bir şeyin tiz sesinden
titredi ve ruhu, sayısız sevdiklerinin ruh çığlıklarıyla yankılandı.
Gökyüzü Zehiri Sedefi onu canlı canlı tüketirken Mo Beichen’in
dolaştırabileceği enerji miktarı hiçten bir uzaktı. Başlangıçta en az otuz bin
metre uzunluğundayken Yun Che’ye atmak için yalnızca iki metre uzunluğunda bir
kaya mızrağı yaratmayı başarması, şimdi ne kadar zayıf olduğunu gösterdi.
Ölmekte olan bir canavarın pençesi hala bir karıncayı ezmek için
fazlasıyla yeterliydi.
Ki Mo Beichen bir Yarı Tanrıydı.
Kaya mızrağı eskisinden çok daha zayıf olabilirdi ama yine de bu boyutun
bir İlahi Ustasını tek vuruşta öldürmek yeterliydi!
Eğer Yun Che mükemmel durumda olsaydı, muhtemelen saldırıya kafa kafaya
dayanıp hayatta kalabilirdi. Ancak şimdi? Şok dalgası tek başına onu bir anda
öldürmeye yeterdi.
“YUN CHE!!”
“Yun Che—”
……
Kaya mızrağının çığlığı panik çığlıklarını tamamen bastırmadan önce
duyduğu tek şey buydu. Yun Che yavaşça gözlerini kapattı.
Bunun olmasını beklemediğimi söyleyemem.…
Ama… ölmenin bundan daha iyi yolları olduğu kesin.…
Chi Wuyao, Mu Xuanyin, Qianye Ying’er, Caizhi… kaya mızrağı
fırlatıldığında herkesin yüzü ölümcül beyaza döndü.
Çığlık attılar ve ellerinden geldiğince çabuk davrandılar.
Buz ışınları, karanlık enerji, kılıç enerjisi…
Daha önceki etki, bulundukları yerin tam tersi yönde Yun Che’yi batıya
doğru fırlatmıştı.
İlk başta ondan çok uzaktaydılar ve şimdi ters yönde uçup gidiyordu. Mo
Beichen’in kaya mızrağına zamanında yetişmeleri mümkün değildi.
Tereddüt etmek için daha fazla zaman yoktu. Shui Meiyin dişlerini sıktı
ve sahip olduğu her şeyle Evren Delen’in mekansal ilahi gücünü serbest bıraktı.
Onunla Yun Che arasındaki mesafe çok büyüktü ve kişinin vizyonunu,
ruhsal algısını ve hatta kozmosun yasalarını büyük ölçüde çarpıtan, Yarı Tanrı
enerjilerinin felaketli bir bölgesi vardı.
Sadece bu da değil, Yun Che uzay delici hızla onlardan uzaklaşıyordu.
Sonuç olarak, kızıl ilahi ışık geniş uzayı kapladı…
… ve Yun Che’nin ayak parmaklarını zar zor ıskaladı.
O anda yüzünden tüm kan aktı.
“…” Chi Wuyao o kadar paniklemişti ki, bu noktaya kadar bastırmaya
devam ettiği yara bir hınçla su yüzüne çıktı ve gökten düşmesine neden oldu.
Ancak, Jie Xin ve Jie Ling onu yakalayamadan kendini düzeltti ve ağır ruh
yaralanmalarına rağmen Yun Che’ye doğru uçtu.
Ne o ne de diğer kızlar mızrağı zamanında yakalayamazlardı.
Kendilerinden yüz kat daha hızlı olsalar bile, zaman içinde bu kadar kısa ama
sonsuz derecede umutsuz mesafeyi geçmelerinin imkanı yoktu.
Sadece sarımsı kahverengi kaynak ışığın Yun Che’ye gittikçe yaklaştığını
izleyebilirlerdi…
Kaya mızrağını çevreleyen uzaysal şok dalgası ona ulaşamadan hemen önce,
bir mavi ışık demeti aniden karanlık gökyüzünü inanılmaz bir hızla kesti.
O kadar hızlı hareket ediyordu ki, neredeyse bu kozmosun mutlak hız
sınırını aşıyordu. Arkasında dalgalanan, solmayan bir enerji izi bıraktı.
Tesadüfen, Yun Che Mavi Ejderha Aleminin durduğu yere doğru uçuyordu.
Mavi Ejderhalar, Mo Beichen’in bu yönde sarımsı kahverengi bir kaya
mızrağı ateşlediğini fark ettiğinde, ilk tepkileri tam hızda geri çekilmekti.
Tam tersini yapan ve bunun yerine doğrudan kaya mızrağına doğru uçan bir
kişi vardı. Hayatında ulaştığı en yüksek hızdı.
“… Tanrı İmparatoru!!” Mavi Ejderha İlahi Görevlisi Qing Ruo,
arkasına bakıp mavi ışık içindeki kişiyi görünce şok ve dehşet içinde haykırdı.
Çığlığı, Mavi Ejderhaların geri kalanının da dönüp dehşet içinde
bağırmasına neden oldu.
Çünkü mavi ışık, Mavi Ejder İmparatorunun kendisinden başkasına ait
değildi!
Qing Ruo tüm dikkatini rüzgara verdi ve sahip olduğu her şeyle Mavi
Tanrı İmparatoruna doğru uçtu ancak hükümdarıyla kaya mızrağı arasındaki mesafe
gittikçe kısalırken çaresizlik içinde izleyebildi.
Sarımsı kahverengi ışık avlamak, mavi ışık ise savunmak istedi.
Sonunda, sarımsı kahverengi ışık ona ulaşamadan mavi ışık Yun Che’nin
önüne erişebildi. Bir an uzun boylu ve gururla dolu bir sırt görüşünü kesti ve
bir sonraki anda—
PSSHBOOOOOM—
İçinden çirkin bir mızrak çıktı.
Mızrak, Mavi Ejderha İmparatorunun kalbini delip sırtından çıktığında
her Mavi Ejderha aklını kaybetti.
Mavi Ejderha İmparatoru en yüksek hızla uçuyordu ama sadece yörüngesi
inatla doğru kalmakla kalmadığı gibi Yun Che’ye doğru uçtuğundan daha hızlı
uçuyordu.
Mo Beichen son saldırısını başlattığında namlunun dibini kazımıştı ancak
yalın bir deve hala bir attan daha büyüktü. Dahası, kaya mızrağını ilahi
algısıyla doldurmuştu, böylece yörüngesindeki herhangi bir değişiklik bir anda
düzeltilecekti. Bu gidişle Mavi Ejderha İmparatoru ile birlikte Yun Che’yi de
delip geçecekti.
Mavi Ejderha İmparatoru kaya mızrağını durdurmayı başarsa bile, ortaya
çıkan patlama ve şok dalgası hala Yun Che’yi etkileyerek onu öldürecekti.
Ancak…
Mavi Ejder İmparatorunu kazığa oturtan kaya mızrağı vücudundan tamamen
ayrılmadı. Sanki garip bir güç onları birbirine yapıştırmış gibi gövdesinin
içine saplanmıştı.
Vücudundan su mavisi bir bariyer çıktı ve onu ve kaya mızrağını kuşattı.
Tamamen oluştuğunda çapı sadece üç metre civarındaydı. En ufak bir dokunuşta
patlayacak bir balona benziyordu.
Güneybatı yönünde çok uzakta olmayan Qi Tianli, naip kızına boş boş
yerden baktı.
Mavi Ejder İmparatoru ve o yüz bin yıldır birbirlerini tanıyorlardı ve
elbette onun profiline aşinaydı. Ancak, şu anda yüzündeki kararlı bakış… daha
önce hiç görmediği bir şeydi.
Su ve buz aynı element ailesine aitti ancak her ikisini de aynı anda
yalnızca bir avuç kaynak gelişimci yetiştirebilirdi.
Mavi Ejderhalar hem buz hem de su yetişimi yapardı ancak ana elementleri
su idi.
Şu anki buz kaynak enerjisinin yüce efendisi Mu Xuanyin ise, o zaman şu
anki su kaynak enerjisinin yüce efendisi şüphesiz Mavi Ejderha İmparatoru Qing
Que’ydi.
Tüm elementler arasında, su kaynak enerjisi en fazla kontrolü sağladı.
Bu anlamda, Mavi Ejderha İmparatorunun bir savaş alanını kontrol etme yeteneği,
tüm kozmosta eşsizdi.
Şu anda, o eşsiz kontrol gücünü kendine uyguluyordu.
On binlerce yarı saydam mavi kurdele, kaya mızrağını mini akarsular gibi
çevreledi.
Her bir akarsu ince, yumuşak ve zayıftı ancak birlikte kaya mızrağını
çevreleyen güç alanını bile tamamen hapsedecek kadar güçlü kusursuz bir su
bariyeri oluşturdular.
BUZZ BOOM BOOM BOOM—
Direniş belirli bir eşiği aştığında, kaya mızrağı milyonlarca parçaya
bölündü ve ölümcül gücünü açığa çıkardı.
Kıyametvâri patlamalar, tekrar tekrar bir dağa çarpan enerji bombaları
gibi geliyordu ve Mavi Ejderha İmparatoru hepsinden en yakınıydı.
Tek bir enerji zerresi bile bariyerini aşmayı başaramadı.
Yüzündeki kan süzüldü ve mavi cübbesini kırmızıya boyadı. Sonsuza dek
sakin gözlerinin arkasında parlayan mavi ışık, sanki bir şey onları bir anda
kurutmuş gibi söndü.
Su kabarcığı kırıldı ve mızrak toza dönüştü. .
Bam!
Kanla sırılsıklam olmuş sırtı sonunda Yun Che ile temas kurdu ancak
etkisi derisinden tek bir damla kan akıtacak kadar güçlü bile değildi.
Birbirlerine karşı bastırdıkça kanları birbirine karıştı. Soğuk rüzgarın
ortasında çok uzaklara yelken açtılar.
Qing Ruo’nun aceleyle yarattığı yumuşak su perdesine çarpana kadar hızla
savrulmaya devam ettiler.
Qing Ruo, ikilinin momentumu zayıflayana kadar su perdesini tuttu.
Sonunda onları yumuşak bir kaynak enerji küresine yerleştirdi.
“Tanrı… İmparatoru…” Qing Ruo ikilinin önünde diz çökerken
bağırdı. Mavi gözleri sonsuz bir üzüntüyle dolup taşıyordu.
Ne Yun Che ne de Mavi Tanrı İmparatoru onun çığlıklarına cevap vermedi.
Yun Che tek bir kasını bile hareket ettiremedi ama hala bilinci
yerindeydi ve bulanık gözleri şok ve kafa karışıklığı içerisinde gördüklerine
inanamadı.
Kanla kaplı vücudu gözlerinden sadece birkaç santim uzaktaydı. Vizyonu
bulanıklığın ötesindeydi ve yine de yayılan kırmızıyı bir nedenden dolayı gün
kadar net görebiliyordu.
Mo Beichen gerçekten bir canavardı. Ölümün eşiğinde bile, bir Tanrı
İmparatorunu tek bir saldırıda kritik duruma düşürecek kadar gücü vardı.
O Mavi Ejderha İmparatoruydu; konsül eşi olarak kabul ettiği ama soğuk
bir ilgisizlikle davrandığı kişiydi.
Konsül Mavi sadece boş bir unvandı ve o ve İblis Kraliçe’nin Batı İlahi
Bölgesinin kontrolünü ele geçirmek için kullandıkları bir piyondu…
Peki neden…
Neden…?
Neden bunu yaptı?
Ruh denizinde solgun bir ses mırıldandı,
“Ünvanım… dumandan daha silik
olabilir…”
”Ama bu… sana ihanet etmek için… mazeret
değil…”
……
“…” Yun Che’nin renksiz göz bebekleri şiddetle sarsıldı. Bir şey
söylemeye çalışırken dudakları titredi ama sonsuz karanlık bunu yapmadan önce
bilincini tüketti. Sonunda her şey karanlığa dönüştü ve komaya girdi.
—
SEFIX: Nerede kalmıştık.